-
POCHODZENIE:
Holandia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
13.10.2010.
UŻYTKOWOŚĆ:
Pies do towarzystwa i myśliwski do wabienia kaczek.
KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 8 Aportery, płochacze,
psy wodne.
Sekcja 2 Płochacze.
Bez prób pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
W roku 1942, podczas II Wojny Światowej, baronowa Van Hardenbroek van Ammerstol
rozpoczęła odtwarzanie kooikerhondje. Zleciła ona pewnemu domokrążcy
wyszukanie psów na podstawie zachowanych fotografii. W jednym z gospodarstw we
Fryzji znalazł on sukę, dziś znaną pod imieniem Tammy, która stała się
założycielką populacji hodowlanej. W roku 1966 Raad van Beheer przyjął
prowizoryczny wzorzec rasy, uznanej ostatecznie w roku 1971.
Kooikerhondje był psem wabiącym kaczki, i do dziś bywa wykorzystywany w tej
roli. Nie wypłasza ani nie wystawia - przywabia je wesoło machając ogonem;
zaciekawione kaczki wpływają do zagrody, zakończonej pułapką. Kiedyś z pułapki
tej ptaki trafiały na stół, dzisiaj po zaobrączkowaniu dla celów naukowych
wypuszczane są na wolność.
-
- WRAŻENIE OGÓLNE:
- Kooikerhondje jest harmonijnie
zbudowanym psem biało pomarańczowej maści, o niemal kwadratowej sylwetce.
Porusza się z głową niesioną wysoko. Ogon, ozdobiony obfitym piórem, noszony
jest na poziomie grzbietu lub wyżej. Końce uszu są czarne (tak zwane kolczyki).
Pies powinien być wystawiany w stanie naturalnym, bez trymowania.
WAŻNE PROPORCJE:
Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być nieco większa
od wysokości w kłębie. Mózgoczaszka i kufa mniej więcej jednakowej długości.
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Pełen energii i bystry, z dostateczną dozą zaciętości i pewności siebie, łagodny
i czujny, ale nie hałaśliwy. Z natury przyjazny, oddany właścicielowi i łatwy do
ułożenia. Poza sezonem polowań na kaczki kooikerhondje powinien tępić gryzonie,
musi więc być szybki, cięty i zdecydowany. Jak każdy pies myśliwski jest
pełen energii, układny, chętny do pracy i wylewny.
GŁOWA:
Umiarkowanie długa, proporcjonalna do wielkości psa, o czystych i miękkich
liniach.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Dostatecznie szeroka, trochę zaokrąglona.
Stop: Z profile widoczny, ale niezbyt głęboki.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Czarny, duży.
Kufa: Oglądana z boku lekko klinowata i niezbyt głęboka. Oglądana z góry dobrze
wypełniona pod oczami i tylko lekko zwężająca się ku nosowi.
Wargi: Pożądane całkowicie pigmentowane, przylegające, nie zachodzące na siebie.
Uzębienie: Pożądane kompletne; zgryz nożycowy, cęgowy dopuszczalny, ale mniej
pożądany.
Oczy: Kształtu migdała, ciemno brązowe, o przyjaznym, czujnym wyrazie.
Uszy: Średnio duże, osadzone tuż nad linią, łączącą czubek nosa z kącikiem oka.
Noszone blisko policzków, bez fałdy, dobrze owłosione; czarne włosy na końcu ucha (“kolczyki”) bardzo pożądane.
SZYJA:
Dobrze umięśniona, dostatecznie długa, sucha.
TUŁÓW:
Linia górna: Płynnie przebiega od kłębu do ogona.
Grzbiet: Mocny i prosty, raczej krótki.
Lędźwie: Dostatecznie długie i szerokie, mocno umięśnione.
Zad: Lekko opadający, dostatecznie szeroki; jego długość wynosi 1.5 szerokości.
Klatka piersiowa: Sięga łokcia, żebra dostatecznie wysklepione i dość wyraźne
przedpiersie.
Brzuch: Lekko podciągnięty.
OGON:
Osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, noszony na jej wysokości lub niemal
pionowo do góry, dobrze owłosiony, z pióropuszem i białym końcem. Ostatnim
kręgiem powinien sięgać stawu skokowego.
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatka: Dostatecznie skośnie ustawiona, tak, że szyja płynnie przechodzi w
grzbiet.
Ramię: Tej samej długości co łopatka, tworzy z nią wyraźny kąt.
Łokcie: Przylegające do tułowia.
Przedramię: Proste, dostatecznie długie i mocne.
Śródręcze: Mocne i trochę nachylone.
Łapa: Mała, trochę owalna, zwarta o dobrze wysklepionych palcach, skierowanych
do przodu.
- KOŃCZYNY TYLNE:
Wygląd ogólny: Dobrze kątowane, proste i ustawione równolegle wobec siebie.
Mocny kościec.
Udo: Dobrze umięśnione.
Podudzie: Tej samej długości, co udo.
Staw skokowy: Niski.
Łapa: Jak przednia.
CHODY:
Płynne i sprężyste, przestrzenne, z dobrym wykrokiem i napędem. W ruchu kończyny
równoległe.
SZATA:
Sierść: Średniej długości, lekko falista lub prosta, przylegająca, miękka, z
dobrym podszerstkiem. Na przednich nogach pióra, sięgające nadgarstka, na
tylnych stosunkowo długie portki z miękkiego włosa; poniżej stawu skokowego włos
krótki. Sierść na głowie, przednich stronach nóg i łapach powinna być krótka.
Ogon z dostatecznie długim piórem, dłuższa sierść na szyi i klatce piersiowej.
„Kolczyki” – dłuższe frędzle z czarnego włosa – wysoce pożądane.
Maść: Wyraźnie odgraniczone pomarańczowo czerwone łaty na czysto białym tle;
dopuszczalna niewielka ilość cętek na nogach jest dopuszczalna. Dopuszczalne,
lecz niepożądane nieznaczne cętkowanie i czarny nalot na łatach. Na głowie
wyraźnie widoczna strzałka, przebiegająca aż do nosa, kolor powinien obejmować
policzki i oczy. Strzałka zbyt wąska lub zbyt szeroka, albo nie w pełni
wybarwione policzki są mniej pożądane. Dopuszczalny pierścień czarnego włosa na
ogonie, na granicy bieli i koloru.
WIELKOŚĆ:
Idealna wysokość w kłębie: Pies: 40 cm,
Suka: 38 cm.
Tolerancja: 2 cm powyżej lub 3 cm poniżej.
WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i
oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, dobre samopoczucie
psa, i zdolność wykonywania tradycyjnej pracy.
- Uszy zbyt małe.
- Uszy półstojące, lekkie.
- Ogon zakręcony.
- Hackney.
- Sierść kędzierzawa lub jedwabista.
- Łaty mocno przesiane czernią.
- Mocne cętkowanie.
- Wzrost powyżej lub poniżej limitu.
WADY DUŻE:
- Nadpobudliwość.
- Wyraźnie krótkie nogi, złe proporcje.
- Oko porcelanowe.
- Przodozgryz lub tyłozgryz.
- Ogon zbyt krótki, nie sięgający stawu skokowego.
- Całkowicie lub częściowo białe uszy.
- Biel otaczająca oko lub oczy.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- Agresja lub wyraźna lękliwość.
- Każdy pies, wykazujący wyraźne wady budowy lub/i zaburzenia zachowania
powinien być zdyskwalifikowany.
- Maść biało czarna lub trójbarwna.
N.B. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w
mosznie.